Psy w: Norwegia: przepisy, podatek i podróże

W Norwegii nie ma jeszcze krajowego obowiązku rejestracji psa. Ustawa o psach (§ 13) pozwala organizacjom prywatnym prowadzić rejestr, a rządowi wprowadzić obowiązkowe znakowanie i rejestrację, ale nie znaleziono takiego rozporządzenia w mocy. Wielu właścicieli rejestruje się dobrowolnie w rejestrze DyreID prowadzonym z Norsk Kennel Klub.[2]

Czipowanie nie jest obowiązkowe dla psów mieszkających w Norwegii. Czip jest obowiązkowy dla każdego psa wjeżdżającego do kraju (zob. podróże). Obowiązkowego czipowania oczekuje się na podstawie rozporządzenia UE o dobrostanie i identyfikowalności psów i kotów, gdy zacznie obowiązywać w Norwegii.[3]

Nie ma licencji na psa ani ogólnego egzaminu dla właściciela. Ustawa o psach (§ 3 a) wymaga, by każdy opiekun miał kompetencje potrzebne do zapobiegania wypadkom i obrażeniom, w tym wiedzę o opiece nad psem, jego szkoleniu, naturalnym zachowaniu i zagrożeniu, jakie może stwarzać. Rząd może w drodze rozporządzenia określić wymogi szkoleniowe lub dotyczące kompetencji.[2]

Ubezpieczenie OC nie jest obowiązkowe dla psów w ogóle. Dog Act (§ 21) pozwala, by przepisy dla określonych typów psów wymagały ubezpieczenia OC jako warunku. Opiekun ponosi koszt środków nakazanych przez policję (§ 26).[2]

Od 1 kwietnia do 20 sierpnia psy muszą wszędzie być na smyczy albo bezpiecznie ogrodzone lub zamknięte, aby nie mogły gonić ani krzywdzić zwierząt gospodarskich, reniferów ani dzikich zwierząt (Dog Act § 6). Poza tym okresem pies może biegać luzem tylko pod nadzorem i kontrolą (§ 4). Gminy mogą dodawać zasady dotyczące smyczy dla określonych obszarów i godzin, a krajowego przepisu o kagańcu nie znaleziono.[2]

Trzymanie lub import psów szkolonych do atakowania ludzi lub innych psów, zwłaszcza psów agresywnych, oraz niektórych wymienionych typów jest zakazane (Dog Act § 19); policja może odebrać takiego psa, a opiekun płaci za ocenę zachowania.[4]

Jeśli pies zaatakuje lub zrani osobę albo zwierzę, policja może nakazać jego uśpienie, gdy nie jest to nieproporcjonalne, ale wcześniej musi spróbować znaleźć mu nowy dom, jeśli jest to praktyczne i bezpieczne (Dog Act §§ 18 i 18 a). Takie środki mogą być wykonane na koszt opiekuna.[2]

Na obszarach, gdzie legalnie wypasa się renifery, opiekun musi zapobiegać płoszeniu i niepokojeniu ich przez psa, a gubernator okręgu (Statsforvalteren) może tam ustalić dodatkowe zasady dotyczące smyczy (Dog Act § 7). Szkolenie psów myśliwskich i próby wymagają zgody właściciela gruntu (§ 8).[2]

Zwierzęta muszą być oznakowane, z paszportem UE dla zwierząt, mieć powyżej trzech miesięcy przy wjeździe (z wyjątkiem Szwecji), szczepienie przeciw wściekliźnie od 12. tygodnia życia, ważne 21 dni po pierwszej dawce. Psy potrzebują leczenia przeciw tasiemcom u weterynarza od 24 do 120 godzin przed przyjazdem. Zwierzęta pokaż w czerwonej strefie celnej. Więcej niż pięć zwierząt podlega zasadom importu handlowego.[5]

Czip lub tatuaż sprzed lipca 2011, szczepienie przeciw wściekliźnie, świadectwo zdrowia (paszport dla UE/EOG) i wjazd wyłącznie przez lotnisko Oslo Gardermoen lub Storskog. Użyj czerwonego pasa celnego.[6]

Wymagane dla zwierząt spoza UE i EOG, chyba że pochodzą z kraju trzeciego z listy.[6]

Psy muszą być co do zasady leczone przeciw tasiemcowi lisiemu na 24 do 120 godzin przed przyjazdem. Zwolnione są psy przybywające bezpośrednio z Finlandii, Malty, Wielkiej Brytanii lub Irlandii. Koty i fretki są zwolnione.[5]

Dla zwierząt spełniających zasady wjazdu nie podano kwarantanny. Zwierzę bez zatwierdzonych dokumentów może zostać nieprzyjęte: na przykład pies przyjeżdżający ze Szwecji bez nich musi zostać odesłany lub umieszczony w hotelu dla zwierząt na koszt właściciela.[6]