Psy w: Niemcy: przepisy, podatek i podróże

Nie ma jednego krajowego rejestru psów. Właściciele rejestrują psa w gminie ze względu na podatek od psów. Niektóre kraje związkowe wymagają też wpisu do rejestru psów. W Berlinie na przykład każdy pies musi być wpisany do centralnego Hunderegister, a od 1 stycznia 2024 ten wpis jest jednocześnie rejestracją do podatku od psów.[7]

Brak obowiązku w całym kraju dla psów. Niektóre kraje związkowe wymagają chipa dla wszystkich psów, na przykład Berlin, gdzie pies bez chipa to wykroczenie administracyjne.[7]

Podatek od psów (Hundesteuer) jest podatkiem lokalnym. Każda gmina ustala własną stawkę, wyższą dla drugich psów i dla ras z listy. W badaniu Bund der Steuerzahler z 2026 roku dla Dolnej Saksonii i Bremy pierwszy pies kosztował od 15 do 158 EUR rocznie, średnio 52 EUR. Berlin pobiera 120 EUR za pierwszego psa.[8]

typowy 52 EUR rocznie (15–158 EUR)

Nie ma krajowej licencji na psa. Kilka krajów związkowych wymaga testu kompetencji dla psów z listy lub dużych. Dolna Saksonia wymaga od nowych właścicieli egzaminu z posiadania psa, a Brema wymaga egzaminu teoretycznego i praktycznego od każdego, kto zdobędzie psa od 1 lipca 2026.[9]

Ubezpieczenie OC dla wszystkich psów jest wymagane w Berlinie, Bremie, Hamburgu, Dolnej Saksonii, Saksonii-Anhalt, Szlezwiku-Holsztynie i Turyngii, a dla psów z listy, dużych lub niebezpiecznych w większości pozostałych krajów związkowych. Według tego źródła Bawaria i Meklemburgia-Pomorze Przednie nie mają ogólnego obowiązku prawnego.[10]

Zasady dotyczące smyczy ustalają kraje związkowe i gminy. W Berlinie psy muszą być na smyczy w całej przestrzeni publicznej, z wyjątkiem oznaczonych wybiegów dla psów, oraz w transporcie publicznym. Nie ma ogólnego przepisu o kagańcu, który nie byłby związany z rasą lub psami niebezpiecznymi.[7]

Trzymanie psa na uwięzi jest zakazane. Jedyny wyjątek to obecność przewodnika podczas czynności, do której pies jest szkolony, z uwięzią o długości co najmniej trzech metrów.[11]

Psy muszą mieć wystarczająco dużo ruchu poza kojcem, dostosowanego do rasy, wieku i zdrowia.[12]

Obcinanie części ciała psa, takie jak kupirowanie uszu czy ogona, jest zakazane. Wyjątki to wskazania medyczne weterynarza, niektóre psy myśliwskie i sterylizacja.[13]

W lasach i na terenach otwartych Dolnej Saksonii psy muszą być na smyczy od 1 kwietnia do 15 lipca, aby chronić gniazdujące i młode dzikie zwierzęta. Inne kraje związkowe mają podobne okresy z innymi datami.[14]

Nowe rozporządzenie UE w sprawie dobrostanu i identyfikowalności psów i kotów z czasem będzie wymagać, aby każdy pies miał mikroczip i był zarejestrowany w krajowej bazie danych. Prywatni opiekunowie psów mają długi okres wdrożenia.[15]

Zwierzęta potrzebują paszportu UE, mikroczipa i ważnego szczepienia przeciw wściekliźnie (wykonanego od 12. tygodnia życia). Aby podróżować, zwierzę musi mieć co najmniej 15 tygodni, a obowiązuje limit pięciu zwierząt na osobę.[16]

Zwierzęta muszą mieć mikroczip, szczepienie przeciw wściekliźnie wykonane w wieku 12 tygodni lub później i ważne od 21 dni po szczepieniu podstawowym oraz świadectwo zdrowia zwierzęcia (lub paszport dla zwierząt, gdy przyjeżdżają z kraju z listy). Zwierzęta z krajów spoza listy muszą wjechać przez wyznaczony punkt wjazdu dla podróżnych. Maksymalnie pięć zwierząt na podróż.[17]

Wymagane tylko u zwierząt przyjeżdżających z krajów spoza UE, których nie ma na liście UE. Krew pobiera się co najmniej 30 dni po pierwszym szczepieniu przeciw wściekliźnie i co najmniej 90 dni przed wystawieniem świadectwa, a wynik z wyznaczonego laboratorium musi wynosić 0,5 IU/ml lub więcej. Zwierzęta z krajów z listy nie potrzebują tego badania.[17]

Niemcy nie wymagają leczenia przeciw tasiemcom przy wjeździe. Leczenie jest wymagane tylko dla psów wjeżdżających do Finlandii, Irlandii, Malty, Irlandii Północnej lub Norwegii.[18]

Brak kwarantanny dla zwierząt spełniających wymogi. Zwierzę, które ich nie spełnia, może zostać odesłane na koszt właściciela lub objęte urzędową kwarantanną.[16]